Beleefde noodzaak |
||
Vlammen van adem melkten zij
tot dagenlange godenzang
zo laait het vuur van eerbied
dat men heden bedenkelijk dooft.
Liefde straalt van zijn gezicht
maar wat hij doet blijft ingetogen
op zijn plaats
na het feest voor de geslaagde dag
loopt hij terug naar waar
hij thuishoort
enkel het wijsje op zijn harmonica
was niet voor ons
bestemd.
Altijd staat de lach voorop
of in geval van vals gebit
toch altijd nog het lijf
zo wordt de dood een saai
gedenken van wat leven
had kunnen zijn geweest
maar stel de lach vergaat
in deernis om
desnoods eigen ongeluk
dan blijkt het lichaam
in slijtage plots
vreemdste onderstroom.
Hij is niet hij
dit is wat je weet
was je hem dan
zag je je niet
nu verloopt
jouw personage
terwijl hij stenen
voedt.
Het kind
vangt zijn ballon
de schuurdeur
staat open
een vraag wordt
gesteld.
