Wentelwaartse anekdotes |
||
Even ongelimiteerd
lucide lijken als zij
die in lectuur neerslag
gissen van erfgoed en
cultuurbezit waarin
de kennersblik gegoten
proeft patroon
van list en leedvermaak
- hún zaak
ons deert veeleer
het wanbesef van ik
waarom wij zijn
geboren licht
gaat nooit verloren.
Heel klein loopt hier
een mannetje langs immense
wortelstronken en
stambomen van heiligdom
niet tuk op paden
verdween hij ginds
in dichte halmen
aan de ingang van het hol
waar grote kever zeven hoog
zijn werkplaats houdt
en bijdraagt aan
het jaarlijks monument voor
mens in wording.
Hij zegt: ik ben één
doorlopende vergissing
zo’n misslag laat spoorloos
niets te wensen over.
Waar was je en met wie heb je gewerkt
vraagt mij mijn meesteres
heer zeg ik
ik zocht slechts naar een wapen
maar ontmoette daar mijn
vijand
hij heeft me leren schreeuwen
enkel schreeuwen maar
zo begint het
ooit
zal ik hem
koekjes voeren.
