Tussentijds |
||
Iets benaderen zonder
het te hoeven bereiken
mompelt de oude man met
de vensterbank in zijn rug
in de tuin bij de rozen
staat een bank zonder leuning
waar wij kinderen steeds
weer blijven komen.
In elk vertrek een klok natuurlijk
en op de schouw een glazen hengst
‘s zondags in het voorvertrek neven
met vlaai en borrel in flarden dorpsgesprek
hem werd zowaar een geweer beloofd
hoopvol bleef hij komen.
Het waren vlezige
mensen vroeger
in hun universum
van stro en bier
en dieselmotor
had elke dag
zijn welkome taak
opa die nooit sprak
verdeelde onderling
het werk en geld
en later
zijn bezittingen
toen alles wel
verdiend was
voorgoed ontheemd
werd hem
zijn laatste rust
vergund
in de verlatenheid
waar enkel stervelingen
komen.
