Om niets |
||
Om niets
te doen
heb je alles
gedaan.
Om niets te hoeven dan
ingaan op dierbaarheid
volgt hij grondigst
het hunkeren.
Om niets
vruchtbaar.
Om niets aanvaardbaar
welkom te heten
in de hal met lage zetels
geven zij zich weer
als schaduwen
tegen ademende muur
hun zang bereidt
de vlucht van stofdeel
terugkeer naar onsterfelijkheid.
Om niets
vervuld
waar nodeloos
gehavend.
Om niets bewogen
betrad hij de blauwe velden
vervormd door de geur
van lavendelkledij
tot de nacht verstomde
alle teken
en de wind zond
zijn geurloze draagbaar.
Om niets hunkeren
brengt sterven nabij
oorverdovend
de laatste zucht.
Om niets de warmte
van een hand
het dansen der
impulsen
huppende mussen
rond brood
om niets geboren
levensgangers
genietend
van dit al.
