Ongekend hunkeren |
||
Levenslust in sterrenglans
en glimlach van verlichting,
zo ontstaat een pukkeltje
kijk iemand danst onwennig
om de dag dat God haar
vol vertrouwen licht gaf.
In dagen van voedzame stilte
bloeit haar vormgevonden geest
op volle lentekracht
haar jeugd neemt me de adem
leven is door licht bewogen liefde
en alles koestert zich hierin
dit hunkeren doet geen pijn
steeds dorstiger deel ik
ongekend nabij zijn.
Ordeloos lijkt haar wezen
maar dagelijks voedt zij
zich met eenheid
dan flonkert het juweel
waaruit haar ogen zingen
wentelliederen van geluk
o zij behoort aan niemand
maar ieder lijden wordt gelest
ook de onverwachtste wanen
ontneemt zij zacht hun werking
opdat elke vermeende eigenaar
zich ongemerkt gewonnen geeft.
Vóór de visie
hoe weinig gedreven
blijft elke plant een bijprodukt
tijdens de wenteling
ontsloten de stroom
worden alle bomen melkweg
na aankomst
gestaag het overschrijden
gutst sap door allemans oog.
Het vage bed dat ons ontving
kent vele vormen van
ontwijken alles argwaan
gekneveld zoek je
zegening in nachtzoen
omzichtig
maar goed er groeit
iets word genoemd
hoe kenbaar wil je zijn
uit niets treedt
iemand aan die
weet jou tijdloos
broos wennen aan
het onbekende maakt
ons telkens anders
geen keus op vreemd
terrein vraagt ieder keerpunt
exacte eenvoud
“Als alle leven groeien is
heer toon ons dan
de richting” zingt het
waarop een blauwe wolk of
was het toch de oude steen
zich lachend geeft:
“Er heerse eendracht
rusten in je kern is
wild bewogen worden.”
Het ene heerst
over leven en dood
het bindt wat opgaat
en lost op wat scheidt
het ene vervormt alle vormen
ook ik word zo herschapen van
het ene zijn wij kind en verwekker
buikklank grondtoon hemelzang
het ene laat zich niet bevragen
door wie innig wordt verwoord
geef je over wees stil
verga krachtig.
Door de ochtendnevel
krast een kraai
onverbiddelijk
dit leven.
Het goede morgen zeggen
liefste
mis ik wel het meest
nu wij het licht alleen begroeten
uit nachtzang wenken ijle handen
ons de dag in
als drijfzand beadem jij
mijn geest.
Is dit niet juist
wat wij delen: pure
leerschool van pijn
wetend dat
liefde waart door
onze minste vormen.
