Gronden |
||
Betraan de mens
verloren waan
leven sticht niet
het stelt lijdend
vast hoe
dood gelukt.
Blijk is beweging
van geest alles jij
staat van eigenheid
ongrijpbaar vast.
Twee zelven ondenkbaar
het ene te geef
links rechts verzonnen
niets dat ik ben.
Vormloos veld
het hart stuurt een
zich niet herinnerend
lijf ten grave.
Wat is er aan de hand
het hart bloedt niet te stelpen
waan - inkeer
stuwt stroomopwaarts
steeds dodelijker doorwaden
van al maar kalmer
al maar kalmer
kracht.
Vreemd onafwendbaar
zo dichtbij
te zijn
wat niet bestaat.
Het maakt ons
van nature
sterveling
aan levensdroom
in liefde
ontluisterd.
Rijkdom heerst in eenheid
kleurt alles doorleefd
wat uit dodendom wint
zich innerlijk gelaat.
