Hartenis |
||
De weg
van woorden,
blootsvoets
naar binnen.
Hier leeft alles
vleesloos
stil
onze namen.
Onbelogen
opent zich het
zegel
van achterzang.
Op dit punt dwingt
de klap
door alle vezel koers
van herkomst
voel het hart
is niets dan zang
adem adem
eenvoud
wees dienaar dus
werk aan vrede
werk
in vrede.
De dag is mij
eeuwig ik offer er
de stem
die alles hoort
ruimte
mijn meester
vormloos
ontpunt hij mij
luister
niets dien je
zegt hij
dan luisteren.
Dit verbeeldt het
onderricht
in zich
afdoende
het ruime oog
nietig
tot rust
gebrand
zie hoe
open
de hand
zich onthecht.
Vier de kracht
vrij
zingend
door vorm
weelde
van aandacht
deint
onbevangen
dit levend
hart
is een stad
van schoonheid.
Leedkever vreet gebeente
opdat ik
kale blaaspijp
tril in leegte’s kracht.
Af te bakenen
geldt het
breng zinvols
in kaart
geen poortloos
struikelen.
Gelukt de woorden
thuis in leegte
mij weerloos
verlangd.
Gericht mijn plek
mij mateloos vreemd
gezeglijker niets
dan afdracht van gezag.
Gemaand
de mens als valstrik
te mijden
liever
de bodem
van liefde begaan.
Totdat de bloem
verrijst in wat jij bent
de bries die zich
verspreidt
nu leven
rijpt.
