Expressie 1 |
||
Een speciaal proces verwachten
we niet in de dagelijkse heiligheid
van het duurzame scheppen dat ons
momentaan doet barsten
een speciaal mens willen zijn als
slot van de kinddroom schenkt ons
grondeloze aanzet tot innerlijk
delen in ontvorming
een speciaal verhaal vertellen
doet ons blindelings koersen naar
de altijd aanwezige opening
die zich vreesloos ontvouwt.
Bron die alle vuur voedt
verbergt zich in mijn lichaam
adem is haar lieflijk serum
aandrang haar gezag
het vele lijkt van haar los te staan
- vonken doven zienderogen -
maar ergens smelt van binnen
al wat huid heet tot het éne
beleven waarvan eeuw op eeuw
zij wist dat jouw meesterlijkheid
hierop wachtte en jij
je verheugend nooit stierf.
Eerst sprong ik woest
maar roerde niets
nu kneedt mij
teer de wildste branding.
Het heilig zonnezand verteert
de karmaslak
adem tovert zich voort in
dunste werking
almaar ontvormend nadert
dharmavuur.
De sneeuwboom sneeuwt geluk
ik weet niet wat me overkomt
deze lentedag verwacht hij mij
natuurlijk - zijn zoveelste blaadje
geurigheid, lichtspel, ruimtelijke
kracht laat zich raden maar
raken nooit de bergruggen huid
van het pad dat hij baant.
Natuurlijk zien
hoe het zich veroorzaakt
tot een ik
de teugels aantrekt
kanalen graaft
zich grondvest
in leegte
verdampt tot beelddwang
omtrent vuur.
Het is zo makkelijk gezegd
goudgeur maar
je wordt erdoor belichaamd
uit de vergankelijke schimmels
van een kartonnen
illusiebastion
aan het einde
van de dampende voorraad
beelden slechts.
Kom je verhaal halen
voor verdriet dat jou toeviel
dan zal dit hart boeten
met jou.
In wonden wijd open
wonen wij pijnlijk
maar alle vlees
heelt doodloos als
wilde boef jij
vredig leert zingen.
Liefde stelt nooit teleur
zij geeft zich slechts
brandend.
Tierend kabaal uit het niets
komt vanachter mijn rug
over het volle traject
een hels gedrocht
door niets beteugeld grijnst
de waan langszij naar
gindse kromming waar
zijn kracht gaat keren
alles raast ter plekke nu
ondanks duizend remmen
spuit het onding volgas
van elke greep ontdaan
in pure razernij richt zich
zijn blik op mij maar
alvorens moedig verslonden
ontwaak ik beschaamd.
Een holle torso geeft
beleefde liefde
contouren
gretig dingen zij
de dames gemis
naar mijn hand
aan slierten
lieflijkheid zelfs
vertil ik me.
De oude kraai zingt
almaar van leven
zijn waarheid krast
zich in mijn ziel.
Nu levend wonder
rap verkwanseld eerst
om schijn en misverstand
zich mysterieus uit
als eigen zelf stopt
heel de wereldhandel
stapvoets schenkt
armoezaaier
zich van harte.
Ruisende bladeren
in de verwerkelijkingswind
de oude dharmaboom
weet zich geen raad
met de sperwer in het hart
van alle wandelaars.
De heuvels deinen
fraai bedrieglijk
verraderlijk ongeboren
dit dwaalland
maar ruwe geur
van hooi en mest
brengt elke lamzak
teder thuis
bedriegers weten
uit ervaring hoe
verdwaald zij waren
in hun eigen geest.
Adem stopt niet
als je vormloos sterft
leven verinnerlijkt
zich kloppend.
Betreed vrije
ruimte
waar de kracht
heerst
die alles
raakt.
Ontwaken is mysterie
één
langgerekte zang
van beleving.
