Zenhut |
||
"Hij vertrekt
zonder te weten waarheen."
(Brief aan de Hebreeën, 11-8)
Wat ben je anders
dan ik net zie
als jij
niets dan gras
van groene kracht
adem door aders
draagt vredig ieder
zijn verre ja-zucht
langs hoge zuilen zingen
onteigende mensen
reddeloos vierend
in elk gebaar hun
druk bevolkte eeuwig
open plek.
Iets verschijnt en krijgt
naam voorzichtig
laat geest intact
want broze wensen
van bestaan in waan
weven netten
zij vormen zich
vergankelijk in
tast naar zielerust
laat leven ruimte
om allen te openbaren
stemmig dat
de stille maan
met haar schijnsel
ons leidt op het pad.
Wereldgegeven
ontheemdt en bevrijdt
in elke momentane nis
van dit eeuwig kristalnet
broedt greeploos een
gloeiender oog.
Sluit je blik en zie
je huilt om mij
sluit je mond en hoor
je houdt van mij
sluit je hart en weet
je woont in mij
sluit je buik en voel
je zucht in mij
open je lijf en wees
vlees van mij.
Thuis in de wereld
is werkelijk niets
vervuld beleeft niemand
het schootgewelf
men reist in onrust
vreemde adem
neem geen ander
in dit niets zo
stilaan wentelt licht
stabieler
tot er rondom tolt
celgespuis
laat het binnenlijf
jou goedheidskathedraal
doen keren als
je laatste huis.
De rouwdienst ten einde
roert hij
nóg de tovertrom
nors brult zijn tong
de dharmaleeuw waakt
koeltjes want hij zegt
weiger de omweg
beboet het zwartgoud
sus de dwarsheid
en laat een eerstgeborene
bij god zich nooit
misleiden.
Zuiver, groot, open
werking
heilzaam stromend
vrije bloei
berg van heilig willen
toon
je knoestigste
staf.
Lichaamswildernis
zover het oog reikt
vreet adem zich duister
door vormen
vóór ik al
wist deze werking
alles aanwezig
zo
zal het zijn
dat het licht van
schepping leeg
valt door fantomen
ik daarom gewend
raak
aan de glans
van woeste ongereptheid.
Behoed en gezegend
vaker dan ik besef
voorzien van dieper
vermogen
thuis in lichter
mysterie
rijk aan fijner
lichaam
zoveel mensen
liever dan ik besef.
Onrustig, zwak en
eenzaam drentelt geest
afwezig zich verbeeld
wezens in huizen
gezichten en handen zij
verzachten de pijnplek ik
zou er zijn als
zij bestonden maar
zelfs dán misstaat het
te haken naar droomsel
vaal in het bekende
bed van vleesgemak.
Onmacht en overmoed
neigt de vlam zijwaarts
maar heilig vuur
lokt uit dieper aanvoer
illusies ruimhartig
hun bevrijdende werking
in achterwaartse
dienst
brengt rust
goed kan niet beter
dan jij
wijselijk bent
wees dus klaar
vier maar
dat zich toont
je liefdeskracht.
Leraren machtig
de weg maakt hen groot
koester hun woorden
oefen je dood
laat eerlijk bewustzijn
de helderheid geven
stervend pas
kom je tot leven.
Verplaatst
raak je je kwijt
als last een vreugde
in lust verdriet
ontmoedigd
keer je huiswaarts
wat zich verliest
kent vrijheid niet.
Liefdeslijnen
naar oude wijsheid
getuigen
van dieper doel
het geheim in dit
lichaam
zingt zich niet
herboren maar
zalig genoeg
om in elk oog
god
te zien sterven.
Niets bezeten
in leegtebeheer
geen zenuw
raakt aan onbegrip
oude beelden
nieuwe beelden
grote beelden
kleine beelden
het lege veld
eerbiedigt groei
broeder naadloos
oogst blindelings.
In de diepten
brandt koel het vuur
in het hart
valt ledig licht
in het wereldvlees
woont een ander
in mijn oogkas
verdwaalt geen mens.
Gezang wil naamloos
mij ontmoeten hier
aandoenlijk blinkt
een bruin gebit
kommen soep
op sandalen bezorgd
betuigen levenslang spijt
van zuchttekort
liefdesgespetter
doordringt een mens
die zijn intocht
nooit zal betreuren.
Welke vijand nou
laat op zich wachten
of gromt als
niemand hem ziet
zo verraadt jij held
je herkomst en
toont je onverwacht
warmbloedig
kom maar kilhand
laat ons dansen
lichtjes deinend op
stilste thuismuziek.
Eenheidszang in je
diepte vlamt genezing
ziekte bezorgt slechts
verborgen recept
buig voor de taal van
dit lichte scheppen
dat ons zuchten
zo intiem betekent.
Medicijn is gelofte
te waken in liefs
de bron bezegelt
oorspronkelijk stromen
vreemde lekkage
dit lijden aan denken
waar echte kracht
jou gniffelend oppert.
In de lekloze stuwing
van adem
valt brekebeen
gewiegd door aarde
steeds rauwer
in slaap.
Schamel
zitstoel aan flarden
ginder
groen van bomen
sap
in mijn oog
gewortelde
waarheid van hout.
Het wordt te druk
voor uitleg geen tijd
hier kies een bezem
ontwar je zaligheid.
Het lijf dank al zijn glorie
maakt einde aan de waan
wie vleesvracht weet te dienen
zal werking niet ontgaan
miljardenvoudig adem
miljardenvoudig zand
celgewijs maakt levenskracht
gehakt van misverstand.
