Wendingen |
||
Hier zijn wij open
vorm geurt ons
overal
raakt ons alles
steeds vastberadener
onbekend.
Het vuur doet
water zwellend stollen
tot massa vleesmens
cel op cel ontvlamt
in vrijheidswind die zingt
nat maar vurig.
Heimwee naar water
brengt ongeboren
deining
lijflijk vocht
omgeeft ons zolang
de droom niet verdort.
Atomaire windstreek
van al het schone
dat ons heiligt
hoe laat pure
zelfheid toch
beschadiging toe?
Soms weet zich
denkgespin
geen raad
acuut
brengt celkracht
ontgrenzend beleving.
Hart beseft
wat geest ontgaat
is razend waar
zo verwelkom jij
je meesterlijk
ontroerd.
De vuurdame
in ijscontreien laat
haar lichtoog werken
alles toont zich
naakt in dit
verwoestend dansen.
Waan is maaksel
bewogen weet je beter
van mysterie
wentel dus jij hier
die tintelend
je dood beheerst.
Elk ontwijden is
illusoire
lekking in de marge
lichtjes het ene
hart dat leeg
zich dromend vult.
Lijfademgeest
ik werk
vóór de namen
in pure verfijning
wonderlijk
gedijen stelsels.
Prikkelbaar van vonken
zoek je vuur
van rust
vier je
de aanvaarding
van jouw niet-ontstaan.
Tanende interesse
achterstallig onderhoud
ontbrekende toekomst
sluiting
van optiemuseum ego
is geen optie.
Wat is er heilig
aan dit verloren gaan
in aanraking
ontheemd sta je
te kijk kleurrijk
straks in verderf.
Niks vergieten
verschaft genieten
zegt de tuinman
hersenhooi
toont plots sliertjes
wierook.
