Onthuld |
||
"Maar waarom zo moedeloos,
waarom opstandig?"
(Psalm 42)
De droompoort versperd
keer je je om naar
waar licht valt
gloeipunt in vuurzee
vuurzee in gloeipunt
van ontbinding.
Op open water
dobbert de boot
onvoorstelbaar lichtjes
goedaardig
in kale diepte ronkt
wetmatig de draak.
Wit vredig
strooit lotuszoon
wijsheidsvezel
serum
uit handen
van teerste kracht.
Jacht op trofeeën
onteert de kracht
die ons denkt
terecht
maakt jou de weg
tot bezemknecht.
In de gedoofde vuurzee
glanst ongerept
gloeipunt
kijk recht
in hoe het oog
beweegt de draak.
Geen teken
van leven nergens
respons
vormloos
direkter verbergt zich
de kracht.
Louter vuur verzacht
elk wenden
richting mensenhart
oprechtheid
maakt jou
vastberaden.
Adem
koel maar
noodzakelijk
zie
het ene licht
anders.
Laatste omhulsel
licht van gewicht
licht van bedoeling
licht van ontstaan
licht van vergaan
eindig omhulsel.
Onhoudbaar aktief
toont ruwe leegte
zich
macht zelfs
die fraaiste draken
beschaamt.
Eigendomsverklaring
vereist zegel gevlamd
tot zegging
open poort dit
maakt jouw lichaam
altijd al eeuwig.
Bevrijd
geen lichaam
maar duisterheidsgreep
doodloos gezelschap
laat lichtzinnig jou
dansen nu.
De dood zegt
van domheid
ik ben duister
wie
verlicht zulke
nietszeggendheid?
Boeddha's en meesters
verwelkomen
de doortocht
leve
het bodemloze
werk.
