Pulver |
||
Stofgoud, kristallicht
het vlees
gedraagt zich niet
wij zijn de kracht
die we verdienen
straf die nooit komt
nabijere liefde
zich mij schenkend
uit zicht.
Op klank
de stem komt
van verre
een gast
voor het hart
is het oor
in tere omgeving
daalt rust
rond het weklied.
Deze vriend die jou
verjaagt wil lang
jou heugen
stil draag je
het warme zegel
van zijn handdruk
steeds weidser
de glimlach
waarin je wandelt.
Vreemde beleving
zonder centrum of omtrek
naadloos en randvrij
in werkzame bloei
houdt leven ruimhartig
mij erop na
nergens wordt vrucht
niets geeft geplukt
iets vorm.
In mij slaat stuk
het gemaal
van verworvenheid
steeds sneller
weet oorsprong zich
werkzaam
steeds lichter
drijft behuizing
uit zicht.
Vlekkeloos uitvoeren
het onnaspeurbaar bevel
wekt moed
zonder geringste speling
activeert het
scheppingswerk alles
van diepste adem
verkondigt jouw licht
heilzame orde.
Vredeskracht doordringt
vleesgestel en adem
en alle vorm
danst ontdaan
vonkend in het vuur
dat nergens niet woedt
door zulk juweel
gezuiverd voegt zich
zelfs destructie.
Werkterrein met open
bodem vrij van
aangevoerde opslag
hier waait de oude
zonnewind haar
teer geschenk
dank laat tranen
een hart dat in weerstand
zich ooit teelde.
Fijnstof die ons
ademt zingt
door mergcement
uit tijdloze liefde
geopend
het eigenwijs sluitsel
laat stervormig reiken
tot in alle universa
elk momentaanste wrak.
Spoorloos de vogel
wiekslaat licht
door elk verschijnsel
beleefde warboel
wekt zoekend steeds
verlorener kreet
door verendons glimt
menselijk
een diamanten oog.
