Shinkichi Takahashi

Ik open mijn hand -

alles verdwijnt.

Ik zag in de slangenkop

het gezicht van mijn dode moeder,

in haveloze wolken

het leed van mijn dode vader.

Een knip met mijn vingers -

de tijd is verdwenen.

Mijn hand is het universum,

alles is mogelijk.

Het blijft regenen,

Zelfs in dromen.

De schedel is ernstig lek.

Het drupt voortdurend

Langs de rug.

Niemand weet meer

Wanneer het begon.

Het blijft regenen,

Zelfs op de mooiste dagen.