Vasko Popa |
||
Uit: Selected Poems. Harmondsworth 1969
BRANDENDE HANDEN
Twee brandende handen verdrinken
In de diepten van het hemelgewelf
Zij grijpen niet naar de ster
Die rondom hen suist
En schittert en zich kruist
Zij zeggen iets met hun vingers
Maar wie kent
De tong van vingers in vlam
Plechtig brengen zij hun palmen bijeen
Om een dak te schetsen
Verbeelden zij soms het oude huis
Dat zij afgebrand verlieten
Of misschien het nieuwe
Dat zij weldra weer gaan bouwen
NIETSHEID
Nietsheid jij lag in slaap
En droomde dat jij iets was
Iets vatte vlam
Het vuur kronkelde
In blinde gekweldheid
Jij ontwaakte nietsheid
En warmde je rug
Aan het droomvuur
Jij zag niet hoezeer het vuur leed
Hele werelden van lijden
Jouw rug is kortzichtig
Nietsheid jij viel weer in slaap
En droomde dat jij niets was
Het vuur doofde
Gekweldheid kreeg haar gezichtsvermogen
En ook zij doofde in zaligheid
En jij wil dat wij elkaar beminnen?
Je kunt me vormen uit mijn as
Uit het puin van mijn gebulder
Uit mijn resterende eentonigheid
Dat kun je knapperd
Je kunt me grijpen bij het haar van vergeten
Omarmen mijn nacht in een leeg hemd
Kussen mijn echo
Tja je weet niet wat liefde is
Uit: Vasko Popa: Homage to the lame wolf;
selected poems 1956-1975. Oberlin College 1975
IN HET BEGIN
Dit voelt heel wat beter
Het vlees zijn we kwijt
Nu kunnen we doen wat we willen
Zeg eens iets
Zou jij willen zijn
De ruggegraat van bliksem
Zeg eens iets meer
Wat kan ik zeggen
Heupbeen van een storm
Zeg eens iets anders
Dit is alles wat ik weet
Ribben van de hemel
We zijn niemands knoken
Zeg een iets anders
NA HET BEGIN
Wat zullen we gaan doen
Een goeie vraag
We maken merg voor het avondeten
We hadden vanmiddag al merg
Nu knaagt een hol gevoel van binnen
Laten we dan muziek maken
We houden van muziek
Wat doen we als de honden komen
Ze houden van knoken
We stokken in hun keel
En lachen erom
IN DE ZON
Heerlijk om naakt te zonnebaden
Vlees zei me nooit veel
Die dracht kon mij ook nooit boeien
Ik ben stapel op jou zo naakt
Zorg dat de zon je niet streelt
Laten we enkel elkaar beminnen
Wel niet hier niet in de zon
Hier kun je alles zien knookjelief
ONDER DE GROND
Weefsel van donkerte weefsel van vlees
Het is alles eender
Wat nu dan
We roepen de tijdloze knoken
We bestijgen de zon
En dan
Dan worden we zuiver
Blijven we groeien naar believen
En daarna dan
Niets we zullen overal gaan
We zullen eeuwige knookwezens zijn
Wacht maar tot de aarde gaapt
IN DE MANESCHIJN
Wat gebeurt er nu
Het is alsof vlees sneeuwachtig vlees
Zich hecht aan miij
Ik weet niet wat het is
Het is alsof merg door mij vloeit
Een soort knookkoelend merg
Ik weet het ook niet
Het lijkt alsof alles weer begint
Te beginnen vreselijk
Weet je wat
Kun jij blaffen
VOOR HET EINDE
Waar gaan we nu heen
Hoe kunnen twee nergens
Twee knoken ergens anders heen
Wat gaan we daar doen
Al heel lang zijn daar
Niemand en zijn vrouw niets
Op ons aan het wachten
Wat willen zij van ons
Ze zijn oud en hebben geen knoken
We zullen hun dierbare dochters zijn
AAN HET EIND
Ik ben een knook jij bent een knook
Waarom heb je me verslonden
Ik kan mezelf niet meer zien
Wat is er met jou aan de hand
Jij hebt mij juist verslonden
Ik kan mezelf ook niet zien
Waar ben ik nu
Niemand weet nu nog
Wie wie is of waar
Alles een nare droom over stof
Kun je me horen
Ik kan jou en mezelf horen
Er is een ranonkel aan het spruiten uit ons
Er waren eens talrijke echo's
Zij waren slaven van één stem
Bouwden bogen voor hem
De bogen vielen om
Zij hadden ze scheef gebouwd
De stof bedekte hen
Ze gaven dit riskante werk op
Veranderden van de honger in steen
In steen veranderd vlogen ze weg
Om korte metten te maken met de lippen
Waarvandaan de stem kwam
Ze vlogen wie weet hoe lang
Blinde dwazen ze merkten niet
Dat ze vlogen langs de rand van de lippen
Die zij zochten
Ik zou willen slapen in de zee
Ik plons in de pupillen van je ogen
Ik zou willen bloeien op het voetpad
Ik volg de bloembedden in je tred
Ik zou willen ontwaken in de hemel
Ik spreid mijn bed in jouw lach
Ik zou onzichtbaar willen lijken
Ik laat me vergrendelen in jouw hart
Ik zou je willen roven uit de stilte
Ik kleed je in gezang
